xien chiaouw!

59 dagen onderwerg, tot nu toe ongeveer 2000 km afgelegd van Can Tho naar Hanoi, Vietnam

Het einde van mijn reis is alweer bijna in zicht. Waar ik mezelf eerst een startblokje noemde, heb ik nu het gevoel dat ik ben gepromoveerdtot backpacker.

Ik heb totaal geen blog bijgehouden, dus ik ga de schade even inhalen nu ik moet wachten op mijn trein naar Sapa. Er zullen een aantal blogs verschijnen met als titel denaam van de stad. Kies maar wat je wilt lezen.

Waar is alles ook alweer begonnen?

Da Nang

2 Juni, vol spanning verlaat ik mijn vertrouwde huis in Can Tho, op naar Da Nang, waar mijn hotelkamertje in het Mangohotel op me wacht. Mijn reis naar Da Nang bestond uit een busrit en een vliegreis. Toen ik na 3 uurveilig de luchthaven van HCMC had bereikt, bleek ik 7 uur te vroeg voor mijn vlucht te zijn. Na lang wachten en weer met veel mensen op de foto te zijn geweest kon ik eindelijk in de avond mijn privévliegtuig in (ja, ikzat met ongeveer 6 anderen in een vliegtuig voor 400 mensen). Toen ik weer op de grond stond was daar het langverwachte bordje met 'Anna Maria Visscher'. Het was nu dus echt begonnen.

Doodmoe kwam ik aan bij mijn hotel/hostel. Ik was nog geen 5 minuten binnen of de receptioniste begon al een vragenvuur op me los te laten overwat ik allemaal wel niet moest doen en wat ik wilde doen. Uiteindelijk was ik zo moe dat ik niet eens meer kon nadenken, voor ik het wist had ik voor de volgende dag een tour geregeld met een easy rider (man met motor). Een erg mooie manier om de omgeving te verkennen. We toerden door de bergen, langs de zee en de toeristische highlights. Het mooiste vond ik de uitzichtpunten in de bergen en de Marble Mountains (een berg vol met tempels en pagoda's uit de middeleeuwen). Ik voelde me bijna een monnik toen ik al deze hoge trappen bewandelde.

Toen de tour was afgelopen, had ik bijna geen energie meer en plofte ik vlak bij mijn hotelneer op het strand, waar ik weer de enige blanke was tussen honderden Vietnamezen.

Cultuurtje van Da Nang: locals staan 's ochtend met zonsopgang op en gaan naar het strand, zwemmen en sporten. Zodra de zon doorkomt is het strand uitgestorven, er is echt niemand! Vietnamezen doen alles om wit te blijven. Als ze dan toch 's middags het strand op gaan zijn ze ingepakt met winterkleren en zien ze er uit als aliëns. Rond zonsondergang herhaalt het ritueel van de ochtend zich weer opnieuw en is het strand overladen met Vietnamezen. Echt geweldig als je dit door hebt.

Da Nang was niet toeristisch, wat ik echt geweldig vond. Meningen over de stad zijn erg verschillend, maar ik vond het een goed begin. De volgende dag heb ik de trein naar Hue genomen, de keizerlijke hoofdstad van het vroegere Vietnam.