Maandag 1 juli, terras Arona Italië

Daar zit je dan, theetje besteld, onder de grote bomen van Arona op een terrasje aan het meer. De tijd gaat lekker langzaam en het is 26 graden. Overal flaneren opgetutte Italianen of ze zitten lekker op het terras te genieten van hun ‘aperitivi’. Een zacht briesje waait me tegemoet, hier kan ik lekker de laatste verhalen uitschrijven over mijn reis door Vietnam. Ik voel me net een beroemde romanschrijver hier aan mijn tafeltje, haha!

Waar was ik gebleven? Bij mijn laatste weekje in het verre noorden van Vietnam.

Nadat mijn dagen in Hanoi waren uitgeteld, heb ik een nieuw uitstapje voor mezelf bedacht. Ik was helemaal klaar met die grote stad en keek al heel lang uit naar de rijstveldbergen die Sapa worden genoemd. De vele verhalen over de adembenemende uitzichten hebben mij veel verwachtingen gegeven, die vervolgens allemaal zijn uitgekomen.

Ik heb mezelf op een tour gestuurd van drie nachten en twee dagen, het voelde eerlijk gezegd als een hele week. Het begon allemaal toen ik op de avond van 13 juni vertrok in een negen uur durende treinrit naar de bergen aan de grens met China. De touroperator was nogal vaag over alle tijden, dus ik had weinig idee over wat me te wachten stond. Alleen dat ik na een negen uur durende rit in een slaaptrein in Lao Cai zou aankomen en daar vervolgens een bus moest nemen van één uur naar mijn eindpunt Sapa. Daar zou mijn 2-daagse trektocht door de bergen beginnen. Er was me verteld dat ik licht moest reizen, dus daar stond ik de volgende ochtend met me kleine Eastpak boven op de bergen van Sapa. Hier is het waar we onze trekgroep leerden kennen en waar onze tour guide naar toe zou komen. Nog geen half uur na de kennismaking gingen we op pad.

De trekking ging door rijstvelden, langs de meest diepe afgronden en verre uitzichten die ik ooit heb gezien, door de dorpen van de Vietnam Minorities, om vervolgens te eindigen bij een waterval. Daar hebben we een hele tijd zitten genieten van de genieten van de uitzichten.

De mensen uit mijn groep kwamen uit alle windstreken en stuk voor stuk droegen ze echt super verhalen met zich mee. Iedereen kon goed met elkaar opschieten, wat echt een geweldige sfeer creëerde. Twee delen van de trekking zullen me goed bijblijven. De ‘Homestay’ aan het einde van de eerste dag en De Black Hmung dametjes met hun kinderen.

Na een dag flink zweten kwamen we de eerste avond bij een traditionele ‘Dzao’ familie aan, hier zouden we gaan overnachten. We sliepen op de grond op kleine matjes die zo hard als planken waren, met z’n allen naast elkaar. Ik heb geen oog dichtgedaan, maar het was de ervaring helemaal waard. Het eten was traditioneel en we hebben de rest van de avond rijstwijn met de familie gedronken. Het is echt ranzig spul, maar voor de gezelligheid moet je ook wat overhebben.

De Black Hmung dametjes zullen je zeker weten het meest opvallen als je een bezoek brengt aan de Sapa-bergen. Ze zijn overal en willen alle toeristen maar wat graag ‘handicraft homemade’ producten verkopen. De dames lopen vanaf het begin van de trekking mee naar alle stops en proberen je steeds opnieuw te strikken voor het kopen van hun producten. Zij zijn de oorspronkelijke bewoners van de berg en lopen nog steeds in traditionele kleding en vertellen je veel over hun cultuur en gebruiken. Het lijkt net of hier de tijd heeft stilgestaan. De huizen waar ze met de families in wonen zien zwart van alle rook, de kinderen gaan niet naar school, maar werken op het land of moeten armbandjes van hun moeder verkopen. Allemaal heel interessant, maar toch…..

Ik heb hier in Sapa mijn meest interessante souvenir gekocht, namelijk een originele set oorbellen die Black Hmung-vrouwen krijgen van hun moeder als ze gaan trouwen (vaak zijn ze dan 15 of 16 jaar). Wanneer ze deze oorbellen in doen houden de vrouwen ze ook de rest van hun leven in, zelfs met slapen doen ze deze niet meer uit. Ook worden de oorbellen gebruikt om de oorgaten uit te rekken. De oorbellen heb ik voor 25 euro gekocht van een dame van middelbare leeftijd, niet omdat het zo’n super materiaal is, maar omdat ik de emotionele waarde van de oorbellen accepteer en de vrouwen het geld hard nodig hebben, ze zijn namelijk straatarm.

Ik vond Sapa één van de Highlights in mijn reis en zou het voor geen goud hebben willen missen. Er volgt binnenkort een fotoserie.