Zaterdag 29 juni, Italië Arona.

Tuffen over Duitse autowegen, op blote voeten in de Zwitserse sneeuw, op weg naar Italië.

Ik kan het zelf nog maar amper geloven. Een week geleden zat ik nog in mijn vliegtuig vanuit Vietnam. Nu zit ik hier in Arona, op mijn privé balkonnetje, te genieten van het zonnige Italië. Wat is me toch een boel gegund. Nu, na al het gerace en gevlieg heb ik eindelijk rustig de tijd om mijn laatste belevenissen te verwerken in een paar mooie blogs.

Waar was ik gebleven?
Bij het reizen met de bus naar Hanoi.

Daar stond ik dan, in de lobby van het Sunflower hostel. Zenuwachtig, want ik zou straks in mijn eentje een busrit gaan maken van wel 18 uur lang. Om 12:30 verscheen eindelijk mijn bus, een uur te laat. Na vluchtig afscheid nemen van Eva begon ik aan etappe één, een busrit van drie uur naar Hué. Vol goede moed stapte ik de bus in, zonder te weten dat dit één van de ergste busritten tot nu toe zou worden. Halverwege de rit brak er een enorme onweersbui los, zo hevig heb ik er nog nooit één gezien. Nog geen 10 minuten nadat het begon te brommen in de lucht sloeg er bliksem in vlak naast de bus. Eenmaal in Hué aangekomen, moesten we op een hele rare plek uitstappen. Beetje vreemd. Niemand wist dat hier een halfuur later de slaapbus aan zou komen. Een slaapbus is ook letterlijk een slaapbus. Er zijn twee gangpaden die toegang bieden tot drie rijen stapelbedden. Deze bedden zijn zo klein dat je er helemaal opgekropt in ligt! Niet heel ideaal met mijn lengte, maar prima om de volgende 15 uur mee door te komen! Na een nacht te hebben geluisterd naar mijn persoonlijke snurkorkest van Vietnamezen, kwam ik de volgende ochtend in Hanoi aan.

The capital of Vietnam: Hanoi
Na flink geruzie met mijn taxichauffeur over de prijs van de rit kon ik eindelijk mijn hostel binnen stappen. Eindelijk slapen! Maar nee, de kamer moest worden schoongemaakt. Dan maar naar de lobby. Toen ik hier beneden kwam, ontmoette ik een Duitser en een Nieuw Zeelander, waarmee ik de rest van de dag ben opgetrokken. Samen hebben we de stad verkend en genoten van een eeuwenoude waterpoppentheatervoorstelling. Toen ik rond 5 uur helemaal uitgeput was, kwamen mijn metgezellen op het fantastische idee om nog even in een andere wijk rond te lopen. Ik vond het allemaal prima, gaf ze de plattegrond, zonder te beseffen dat ze geen kaart konden lezen. Na een uur straatjes rondstruinen begon ik me toch af te vragen waar we waren. Er was geen toerist meer te bekennen en het werd al donker. Het bleek dat we in een district rondliepen dat helemaal niet meer op onze kaart stond. Oftewel, we waren hopeloos verdwaald en niemand sprak Engels. Nadat ik eindelijk weer een punt dacht te herkennen, heb ik ons gelukkig naar het hostel kunnen loodsen. Ik lag om 11 uur in mijn bed, wat betekent dat ik in totaal 24 uur ben opgeweest! Maar toch heb ik deze dag wel heel veel van de stad gezien.

Na een nacht beter slapen, besloot ik de volgende ochtend dat ik geen zin meer had om met deze mensen op te trekken. Ik bleef wat langer in mijn eigen 10-persoonsdorm plakken waardoor ik de Amerikaanse Britney leerde kennen. Een erg bijzonder mens, ik heb ook geen idee hoe oud ze is, maar we hebben het erg leuk gehad. Het zou me niet verbazen als ze iets van 29 was. Vandaag hadden we precies hetzelfde plan, dus besloten we samen af te reizen naar het Ethnic Minority Museum, aan de andere kant van de stad. We hadden geen idee hoe we hier moesten komen. Maar we wilden allebei geen taxi, want die zou ons toch wel weer afzetten.

Uiteindelijk zijn we met de publieke bus gegaan. Dit koste ons welgeteld 4 eurocent. Wanneer we de taxi hadden genomen was dat minstens 30 dollar geweest. Het museum was erg leuk en leerde ons veel over de bergstammen die leven in het noorden van Vietnam, we konden in hun huizen kijken en leerden veel over hun rituelen. Dit was ideaal, want de volgende dag zouden we naar Sapa vertrekken, waar meerdere van deze bergstammen leven.

We hebben de dag mooi afgesloten op een rooftopbar met uitzicht over ‘the old quarter of Hanoi’.