Lieve lezer,

Ik ben nu alweer 4 dagen in Can Tho. Het reizen naar de plaats verliep heel soepel. Eerst zaten wein een taxi. De chaufeur had een enorme gele pinknagel. We vroegen waar dit voor was. Het blijkt een teken van mannelijkheid te zijn. Overal waar je kijkt hebben inderdaad oudere mannen een lange gele pinknagel (in Nederland heeft dit een hele andere functie).

Deze man bracht ons naar het busstation. Na de ticket te hebben gekocht begon het avontuur pas echt. Tijdens de reis begon het enorm te plenzen. Hierdoor veranderde onze scootertocht helaas in een busritje.

Mijn verblijfplaats
Daar reden we eindelijk de straat in waar ik nu verblijf. Echt een heel rare ervaring. Bijna alle gebouwen tijdens de reis hier naar toe bestonden uit golfplaten, maar mijn huis niet. We wonen door de ogen van de Vietnamezen in een zeer rijke wijk. Het huis wordt gedeeld met 9 andere mensen, waardoor er weinig privacy is. Ik ben dejongste in het huis. Iedereen is tussen de 24 tot 28 jaar. Voor mij is alleen boodschappen doen al een heel groot avontuur, terwijl dit voor hen easy game is. Ik ben nu vooral bezig het voor mezelf fijn te maken, zodat ik wat steviger in m\'n schoenen kom te staan. Ik merk dat ik dat echt heel erg nodig heb. Hoe sneller ik mezelf hier kan redden, des te leukere dingen ik hier kan gaandoen.

Fietsen op de snelweg!
Deze woorden zeggen het al. We moeten hier tussen de auto\'s en vele scooters fietsen, waar ik in mijn vorige blog over vertelde. Ik moet zelfs op sommige stukken spookrijden op mijn fiets. Hoe komt het dat ik nog leef? Heel simpel: ik blijf fietsen. Zodra je gaat nadenken wat je aan het doen bent en op de rem trapt veroorzaak je een kettingbotsing, Er zijn hier geen verkeersregels. Eerst vond ik hetgekkenwerk, maar het is echt goed te doen. Ik ben er nu ook achter waarom zie hier zo oorverdovend toeteren. Het betekend letterlijk: \'ik kom er aan!\'.

De volgende blog
Ik vind het zelf altijd heel vervelend om lange blogs te lezen. Ik maak natuurlijk veel meer mee dan je hier leest. Bijvoorbeeld op mijn vrijwilligerswerk. Ik heb hier met een reden nog niets over verteld. Het dringt nog niet goed tot mij door wat ik allemaal aan het doen ben op de projecten. Eergister zat ik nog een verlamd gehandicapt kind rijst te voeren en de andere dag ben ik een levend klimrek in een weeshuis. Alles is zo uiteenlopend!

En dan moet je ook nog eens alle routes uit je hoofd leren, die allemaal rond de 5 tot 10 km zijn.

Ik wil daarom eerst meer over de projecten leren/weten/zien, zodat ik alles beter kort en bondig kan vertellen.

Bedankt voor het lezen,

Liefs Anna