Visscher voor het laatst in Vietnam

Ik verlaat bijna het dromerige Arona, ik heb nog snel even tijd om mijn laatste avonturen met jullie te delen. De laatste drie dagen voordat ik naar huis vloog ben ik afgereisd naar Halong Bay, één van de grootste natuurwonderen in de wereld. Het is een erg dromerig landschap, duizenden bergen reizen op uit de Chinese zee, vol met voor mij onbekende flora en fauna. Maar hoe reis je daar nou tussen al die bergen door? Nou heel simpel met een boot, waar je ook nog eens op kunt slapen!

Daar vaarde ik dan, op het natuurwonder, op de goedkoopste boot die ik kon vinden. Ik deelde mijn boot met 7 andere mensen, een Engelse metgezel en ik waren de enigen die niet een koppel waren. Halong Bay blijkt een erg populaire bestemming te zijn voor setjes die met elkaar willen knuffelen. Waar ik dacht een eigen kamer te hebben geboekt, blijkt dat reizende individuen altijd samen op een twee persoonskamer worden gezet, in mijn geval ik dus samen met die Engelse jongen. Toen we de kamer binnenkwamen vielen onze ogen gelijk op een schaaltje dat tussen de bedden in stond met bepaalde dingen er op ..… Awkward!!! Gelukkig waren de bedden gescheiden en was het een hele nette jongen die gewoon lekker op het dek ging zitten als ik wilde gaan douchen. Tijdens de trip waren er veel activiteiten, zoals kanoën, grotten bekijken, bergen beklimmen voor fantastische uitzichten en zwemmen bij onbewoonde eilanden!

Ik sloot mijn vontuur in Halong Bay af met een bezoek aan Cat Bah Island. Dit is een zeer populaire Vietnamese vakantiebestemming. Voordat we in Cat Bah City aankwamen gingen we nog een berg beklimmen, met bijna ontoegankelijke looppaden. Sommige stukken kon je zelfs bijna rotsklimmen noemen. Daar stond ik dan doorzweet en als enige op flipflop slippers op de top van de berg. Op de top van de berg stond ook nog een 50 meter doorgeroeste gammele uitzichttoren, met een beetje wind rammelde hij ook nog lekker. Daar moest ik natuurlijk ook op! Na het beklimmen van de trappen bleek het platform van hout ook al doorgerot te zijn. Er waren nog 5 planken over, een misstap en je zou naar beneden vallen, haha. Ik leef nog dus alles is helemaal goed gekomen….

Toen ik weer veilig onderaan de berg stond gingen we door naar het hotel waar ‘we’ zouden overnachten. Wat bleek, iedere westerling had meer geld betaald om luxer te kunnen slapen, behalve ik. Daar stond ik dan weer in me uppie in een hotel, bedolven onder de Vietnamese mensen. Het voelde een beetje als een herhaling van Da Nang.

Tijdens mijn laatste avondmaal zat ik dan ook als enige blanke tussen ongeveer 120 Vietnamezen. Door te communiceren met het nodige handen- en voetenwerk, heb ik me die avond prima vermaakt. Ik vond het juist leuk om op deze manier mijn reis af te sluiten. Er kwamen op dat moment dan ook veel leuke herinneringen omhoog over mijn afgelopen maanden tussen de Vietnamezen: slapen in de bus en trein, eten op de projecten, home stay in de bergen, achter op de scooters en motoren, het lekkere eten en noem maar op!

Het is nu dus werkelijk afgelopen. Helaas, maar ik mag nog eventjes genieten van het lekkere klimaat hier in Arona, Italië. Daarna begint het ‘normale’ leventje weer, dat eigenlijk ook volkomen nieuw voor me zal zijn. Voor de mensen die het graag willen weten, ik ga in september in Wageningen studeren, de naam van de studie is: International Development Studies. Ik kijk er erg naar uit en hoop dat het uiteindelijk de goede studiekeuze is.

Bedankt voor het volgen allemaal, alles over Vietnam is nu besproken. Er zullen nog foto’s volgen en een klein verslagje over mijn eerste week in Nederland!

Tot ziens en misschien tot snel!

Visscher in de Noordelijke bergen

Maandag 1 juli, terras Arona Italië

Daar zit je dan, theetje besteld, onder de grote bomen van Arona op een terrasje aan het meer. De tijd gaat lekker langzaam en het is 26 graden. Overal flaneren opgetutte Italianen of ze zitten lekker op het terras te genieten van hun ‘aperitivi’. Een zacht briesje waait me tegemoet, hier kan ik lekker de laatste verhalen uitschrijven over mijn reis door Vietnam. Ik voel me net een beroemde romanschrijver hier aan mijn tafeltje, haha!

Waar was ik gebleven? Bij mijn laatste weekje in het verre noorden van Vietnam.

Nadat mijn dagen in Hanoi waren uitgeteld, heb ik een nieuw uitstapje voor mezelf bedacht. Ik was helemaal klaar met die grote stad en keek al heel lang uit naar de rijstveldbergen die Sapa worden genoemd. De vele verhalen over de adembenemende uitzichten hebben mij veel verwachtingen gegeven, die vervolgens allemaal zijn uitgekomen.

Ik heb mezelf op een tour gestuurd van drie nachten en twee dagen, het voelde eerlijk gezegd als een hele week. Het begon allemaal toen ik op de avond van 13 juni vertrok in een negen uur durende treinrit naar de bergen aan de grens met China. De touroperator was nogal vaag over alle tijden, dus ik had weinig idee over wat me te wachten stond. Alleen dat ik na een negen uur durende rit in een slaaptrein in Lao Cai zou aankomen en daar vervolgens een bus moest nemen van één uur naar mijn eindpunt Sapa. Daar zou mijn 2-daagse trektocht door de bergen beginnen. Er was me verteld dat ik licht moest reizen, dus daar stond ik de volgende ochtend met me kleine Eastpak boven op de bergen van Sapa. Hier is het waar we onze trekgroep leerden kennen en waar onze tour guide naar toe zou komen. Nog geen half uur na de kennismaking gingen we op pad.

De trekking ging door rijstvelden, langs de meest diepe afgronden en verre uitzichten die ik ooit heb gezien, door de dorpen van de Vietnam Minorities, om vervolgens te eindigen bij een waterval. Daar hebben we een hele tijd zitten genieten van de genieten van de uitzichten.

De mensen uit mijn groep kwamen uit alle windstreken en stuk voor stuk droegen ze echt super verhalen met zich mee. Iedereen kon goed met elkaar opschieten, wat echt een geweldige sfeer creëerde. Twee delen van de trekking zullen me goed bijblijven. De ‘Homestay’ aan het einde van de eerste dag en De Black Hmung dametjes met hun kinderen.

Na een dag flink zweten kwamen we de eerste avond bij een traditionele ‘Dzao’ familie aan, hier zouden we gaan overnachten. We sliepen op de grond op kleine matjes die zo hard als planken waren, met z’n allen naast elkaar. Ik heb geen oog dichtgedaan, maar het was de ervaring helemaal waard. Het eten was traditioneel en we hebben de rest van de avond rijstwijn met de familie gedronken. Het is echt ranzig spul, maar voor de gezelligheid moet je ook wat overhebben.

De Black Hmung dametjes zullen je zeker weten het meest opvallen als je een bezoek brengt aan de Sapa-bergen. Ze zijn overal en willen alle toeristen maar wat graag ‘handicraft homemade’ producten verkopen. De dames lopen vanaf het begin van de trekking mee naar alle stops en proberen je steeds opnieuw te strikken voor het kopen van hun producten. Zij zijn de oorspronkelijke bewoners van de berg en lopen nog steeds in traditionele kleding en vertellen je veel over hun cultuur en gebruiken. Het lijkt net of hier de tijd heeft stilgestaan. De huizen waar ze met de families in wonen zien zwart van alle rook, de kinderen gaan niet naar school, maar werken op het land of moeten armbandjes van hun moeder verkopen. Allemaal heel interessant, maar toch…..

Ik heb hier in Sapa mijn meest interessante souvenir gekocht, namelijk een originele set oorbellen die Black Hmung-vrouwen krijgen van hun moeder als ze gaan trouwen (vaak zijn ze dan 15 of 16 jaar). Wanneer ze deze oorbellen in doen houden de vrouwen ze ook de rest van hun leven in, zelfs met slapen doen ze deze niet meer uit. Ook worden de oorbellen gebruikt om de oorgaten uit te rekken. De oorbellen heb ik voor 25 euro gekocht van een dame van middelbare leeftijd, niet omdat het zo’n super materiaal is, maar omdat ik de emotionele waarde van de oorbellen accepteer en de vrouwen het geld hard nodig hebben, ze zijn namelijk straatarm.

Ik vond Sapa één van de Highlights in mijn reis en zou het voor geen goud hebben willen missen. Er volgt binnenkort een fotoserie.

Visscher richting Hanoi!

Zaterdag 29 juni, Italië Arona.

Tuffen over Duitse autowegen, op blote voeten in de Zwitserse sneeuw, op weg naar Italië.

Ik kan het zelf nog maar amper geloven. Een week geleden zat ik nog in mijn vliegtuig vanuit Vietnam. Nu zit ik hier in Arona, op mijn privé balkonnetje, te genieten van het zonnige Italië. Wat is me toch een boel gegund. Nu, na al het gerace en gevlieg heb ik eindelijk rustig de tijd om mijn laatste belevenissen te verwerken in een paar mooie blogs.

Waar was ik gebleven?
Bij het reizen met de bus naar Hanoi.

Daar stond ik dan, in de lobby van het Sunflower hostel. Zenuwachtig, want ik zou straks in mijn eentje een busrit gaan maken van wel 18 uur lang. Om 12:30 verscheen eindelijk mijn bus, een uur te laat. Na vluchtig afscheid nemen van Eva begon ik aan etappe één, een busrit van drie uur naar Hué. Vol goede moed stapte ik de bus in, zonder te weten dat dit één van de ergste busritten tot nu toe zou worden. Halverwege de rit brak er een enorme onweersbui los, zo hevig heb ik er nog nooit één gezien. Nog geen 10 minuten nadat het begon te brommen in de lucht sloeg er bliksem in vlak naast de bus. Eenmaal in Hué aangekomen, moesten we op een hele rare plek uitstappen. Beetje vreemd. Niemand wist dat hier een halfuur later de slaapbus aan zou komen. Een slaapbus is ook letterlijk een slaapbus. Er zijn twee gangpaden die toegang bieden tot drie rijen stapelbedden. Deze bedden zijn zo klein dat je er helemaal opgekropt in ligt! Niet heel ideaal met mijn lengte, maar prima om de volgende 15 uur mee door te komen! Na een nacht te hebben geluisterd naar mijn persoonlijke snurkorkest van Vietnamezen, kwam ik de volgende ochtend in Hanoi aan.

The capital of Vietnam: Hanoi
Na flink geruzie met mijn taxichauffeur over de prijs van de rit kon ik eindelijk mijn hostel binnen stappen. Eindelijk slapen! Maar nee, de kamer moest worden schoongemaakt. Dan maar naar de lobby. Toen ik hier beneden kwam, ontmoette ik een Duitser en een Nieuw Zeelander, waarmee ik de rest van de dag ben opgetrokken. Samen hebben we de stad verkend en genoten van een eeuwenoude waterpoppentheatervoorstelling. Toen ik rond 5 uur helemaal uitgeput was, kwamen mijn metgezellen op het fantastische idee om nog even in een andere wijk rond te lopen. Ik vond het allemaal prima, gaf ze de plattegrond, zonder te beseffen dat ze geen kaart konden lezen. Na een uur straatjes rondstruinen begon ik me toch af te vragen waar we waren. Er was geen toerist meer te bekennen en het werd al donker. Het bleek dat we in een district rondliepen dat helemaal niet meer op onze kaart stond. Oftewel, we waren hopeloos verdwaald en niemand sprak Engels. Nadat ik eindelijk weer een punt dacht te herkennen, heb ik ons gelukkig naar het hostel kunnen loodsen. Ik lag om 11 uur in mijn bed, wat betekent dat ik in totaal 24 uur ben opgeweest! Maar toch heb ik deze dag wel heel veel van de stad gezien.

Na een nacht beter slapen, besloot ik de volgende ochtend dat ik geen zin meer had om met deze mensen op te trekken. Ik bleef wat langer in mijn eigen 10-persoonsdorm plakken waardoor ik de Amerikaanse Britney leerde kennen. Een erg bijzonder mens, ik heb ook geen idee hoe oud ze is, maar we hebben het erg leuk gehad. Het zou me niet verbazen als ze iets van 29 was. Vandaag hadden we precies hetzelfde plan, dus besloten we samen af te reizen naar het Ethnic Minority Museum, aan de andere kant van de stad. We hadden geen idee hoe we hier moesten komen. Maar we wilden allebei geen taxi, want die zou ons toch wel weer afzetten.

Uiteindelijk zijn we met de publieke bus gegaan. Dit koste ons welgeteld 4 eurocent. Wanneer we de taxi hadden genomen was dat minstens 30 dollar geweest. Het museum was erg leuk en leerde ons veel over de bergstammen die leven in het noorden van Vietnam, we konden in hun huizen kijken en leerden veel over hun rituelen. Dit was ideaal, want de volgende dag zouden we naar Sapa vertrekken, waar meerdere van deze bergstammen leven.

We hebben de dag mooi afgesloten op een rooftopbar met uitzicht over ‘the old quarter of Hanoi’.

Visscher over de bergen naar Hoi An

Hoi An

Verblijf: 4 nachten 3 dagen

accommodatie: 1 nacht, 8-persoons dorm
3 nachten, 2-persoons privékamer

6 Juni, de grote reisdag naar Hoi An was aangebroken! Al vanaf het moment dat ik aan het reizen ben in Vietnam wilde ik een grote motertrip gaan maken met de Easy Riders, en die dag is nu eindelijk aangekomen.

De route gaat over de Hai Van Pass, door ' topgear' uitgeroepen tot 1 van de mooiste motorroutes te wereld. De tour is ongeveer 130 km. Onderweg stoppen we bij The Elephant Springs; bij een super mooie tempel middenin een natuurgebied (de spirituele atmosfeer is echt voelbaar) en bijeen heerlijk strand voor we de pas oprijden.

Vlak voordat we de pas opreden hebben onze leuke chauffeurs en tourguides ons meegenomen naar een heel lokaal restaurantje waar iedereen noodle soup met (hele) inktvissen bestelde. Ik neem toch liever garnalen...... Rond een uurjte of 5 's middags zijn we bij de pas en het zonlicht staat nu ook perfect. Het kon niet beter getimed. De Hai Van Pass is recht naast de zee, de uitzichten zijn echt prachtig. Mijn Motorrijder werd er blijkbaar ook erg enthausiast van. Hij deed zijn helm af, liet z'n haar wapperen in de wind en begon liedjes te zingen..... Frappant, maar wel gezellig.

Cultuurtje van de Easy Rders, Vietnam is een land dat je eigenlijk per motor moet verkennen, dan beleef je de natuur op z'n best. De wegen zijn verhard en er zijn nauwlijks auto's. Bijna alle backpackers die niet hun eigen leven willen riskeren, boeken een tour met een lokale Vietnamees die voldoet aan de Easy Rider-normen en gaan bepakt de weg de natuur in. Hoe leuk je tour wordt is afhankelijk van je tourgids. Je moet wel echt tegen ze zeggen dat ze niet te snel moeten rijden. Ook de leeftijd van de chauffeur werkt goed mee aan de sfeer. Zo was mijn chauffeur in Da Nang 48 en die in Hue 24. Soms had ik bij de kerel van 24 echt het gevoel dat ie z'n passagier wilde versieren. Daarom denk ik dat het ook het leukste is om met zijn tweeën zo'n tour te doen. Dat voorkomt awkward situations.Toch is het wel het leukste als de rijder rond je eigen leeftijd is.

's Avonds komen we aan bij ons hotelin Hoi An. Omdat Eva en ik met z'n tweeën zijn, hebben we lekker een kamer geboekt in plaats van een dorm. Helaas moesten we nog wel een nacht in de dorm doorbrengen, omdat het hostel ' fully booked' was. Het hostel had ook een zwembad en we hadden ook nog eens een uitgebreid ontbijtbuffetinbegrepen. Heb iedere ochtend volgens mij wel 3 borden vol geschept haha. We waren op het idee gekomen om fietsen te huren, zodat we lekker naar het strand en het oude centrum konden fietsen en extra konden genieten van de mooie omgeving. De eerste dagen brengen we dan ook door op het super mooie strand, bij het zwembad en het oude centrum (waar je alleen maar touristenzooi kan kopen). Ook doen we een kookcursus bij een heel leuk restaurantje dat we habben gevonden.

Voor de laatste dag was ik op het idee gekomen om een sunrise tour te doen naar My Son, wat inhield dat ik om 4 uur opstond om af te reizen naar het oudste tempelcomplexinVietnam. Het is te vergelijken met de hindoeïstischeAngkor Wat tempel in Cambodja (Siem Reap). Sommige mensen zeggendat de tempelruïnes in My Son indrukwekkender zijn, omdat de omgeving en de uitzichten mooier zijn.

Ondertussen heb ikal zoveel mensen ontmoet en verhalen over reizen gehoord, dat ik heb besloten om naar het noorden door te trekken in plaats van terug te reizen naar het zuiden. Er is daar meer te zien naar mijn interesse. Dus heb ik een busticket voor een 18 uur durende reis in een slaapbus richting Hanoi geboekt!

Toen mijn tijd in Hoi An op was, werd ik toch wel strontje zenuwachtig voor z'n grote reis in mijn eentje. Van Eva heb ik afscheid genomen in Hoi An, want zij is verder gegaan naar het zuiden.

Hoi An was geweldig!

Visscher richting Hue

Hue,

verblijf: 2 nachten, anderhalve dag.
accommodatie: hostel, 10-persoonsdorm

Op 4 Juni, met al meer zelfvertrouwen, verliet ik het hotel en sprong ik met mijn backpack achterop bij mijn easy rider richting het station van Da Nang. Met nog geen idee hoe het treinreizen in Vietnam werkt liep ikhet station binnen om eens op onderzoek uit te gaan.

Cultuurtje van het treinreizen: Het reizen met de trein in Vietnam is een duurdere optie. het vliegtuig is de duurst ende bus het goedkoopst. Waar ik eerst dacht dat het moeilijker was dan in Nederland, blijkt het super makkelijk te zijn. Je koopt een ticket, hebt een stoelnummer in een wagon and that's it. Er is ook maar één perron, dus je kunt niet in de verkeerder trein stappen. In de trein is het een chaos enVietnamezen doen wederom alles om uit de zon te blijven. Zo doen ze de gordijntjes van het raam dicht en gaan ze gewoon met blote voeten op de stoel, I Love it! Je kunt gewoon alles schaamteloos doen, omdat hierhele andere waarden zijn.

De treinrit van Da Nang naarHueis ongeveer 100 km en wordt in de Lonley Planet aangeraden als de mooiste in heel Vietnam. Je tuft hoog door de bergen en langs de zee, prachtige uitzichten! In de trein zat ik naast een hele oude vriendelijk man, die een beetje Engels kon. De man had al heel snel door dat ik graag naar buiten wilde kijken en zei dat ik gewoon in het raam moest gaan zitten, met me voeten op de stoel, zodat ik door de raampjes aan de overkant kon kijken die nog niet gesloten waren door de Vietnamezen (awsome!). Later kwam ik er achter dat er op de WC een raam was waardoor je naar buiten kon kijken, dus ik ben ook nog een tijd vrijwillig op de wc gaan zitten, gewoon om zelf relaxed te kunnen kijken. (STINKEN!!!!!) Eenmaal aangekomen op het station in Hue ben ik achter op een brommertaxi gesprongen richting m'n hostel, weer eens wat anders dan met de taxi (ook 10x goedkoper).

Gearriveerd in mijn hostel voelde ik me gelijk niet meer alleen. Er zijn meer mensen die alleen reizen dan samen, waardoor iedereen enorm voor elkaar openstaat. Gelijk die middag leerde ik al wat meiden kennen. We zijn in de avondsamen uit etengegeaan en hebben allemaal ervaringen over het reizen uitgewisseld. Daar ontmoette ik ook Eva, met wieik de volgende dag een citytourheb geboekt. Het was een tour die ook de counrtyside meepikte. Met twee scooters en onze local guides reden we door de rijstvelden en de kleine dorpjes rond Hue-centrum,maar ook langs de beroemde tombes van de keizers en de citadel van de oude stad. Hue heeft een erg dromerige en schilderachtige sfeer, waardoor ik het echt een hele leuke stad vond.

Speciaal het eten in Hue is echt super! Eva had een lokaal tentje gevonden, waar ze me mee naar toe nam. Hier koken ze alleen alle lokale specialiteiten van Hue. We moesten zelfs drie keerterugkomen om alles te kunnen proeven!

Mijn tijd in Hue was kort maar krachtig!

Visscher op reis!

xien chiaouw!

59 dagen onderwerg, tot nu toe ongeveer 2000 km afgelegd van Can Tho naar Hanoi, Vietnam

Het einde van mijn reis is alweer bijna in zicht. Waar ik mezelf eerst een startblokje noemde, heb ik nu het gevoel dat ik ben gepromoveerdtot backpacker.

Ik heb totaal geen blog bijgehouden, dus ik ga de schade even inhalen nu ik moet wachten op mijn trein naar Sapa. Er zullen een aantal blogs verschijnen met als titel denaam van de stad. Kies maar wat je wilt lezen.

Waar is alles ook alweer begonnen?

Da Nang

2 Juni, vol spanning verlaat ik mijn vertrouwde huis in Can Tho, op naar Da Nang, waar mijn hotelkamertje in het Mangohotel op me wacht. Mijn reis naar Da Nang bestond uit een busrit en een vliegreis. Toen ik na 3 uurveilig de luchthaven van HCMC had bereikt, bleek ik 7 uur te vroeg voor mijn vlucht te zijn. Na lang wachten en weer met veel mensen op de foto te zijn geweest kon ik eindelijk in de avond mijn privévliegtuig in (ja, ikzat met ongeveer 6 anderen in een vliegtuig voor 400 mensen). Toen ik weer op de grond stond was daar het langverwachte bordje met 'Anna Maria Visscher'. Het was nu dus echt begonnen.

Doodmoe kwam ik aan bij mijn hotel/hostel. Ik was nog geen 5 minuten binnen of de receptioniste begon al een vragenvuur op me los te laten overwat ik allemaal wel niet moest doen en wat ik wilde doen. Uiteindelijk was ik zo moe dat ik niet eens meer kon nadenken, voor ik het wist had ik voor de volgende dag een tour geregeld met een easy rider (man met motor). Een erg mooie manier om de omgeving te verkennen. We toerden door de bergen, langs de zee en de toeristische highlights. Het mooiste vond ik de uitzichtpunten in de bergen en de Marble Mountains (een berg vol met tempels en pagoda's uit de middeleeuwen). Ik voelde me bijna een monnik toen ik al deze hoge trappen bewandelde.

Toen de tour was afgelopen, had ik bijna geen energie meer en plofte ik vlak bij mijn hotelneer op het strand, waar ik weer de enige blanke was tussen honderden Vietnamezen.

Cultuurtje van Da Nang: locals staan 's ochtend met zonsopgang op en gaan naar het strand, zwemmen en sporten. Zodra de zon doorkomt is het strand uitgestorven, er is echt niemand! Vietnamezen doen alles om wit te blijven. Als ze dan toch 's middags het strand op gaan zijn ze ingepakt met winterkleren en zien ze er uit als aliëns. Rond zonsondergang herhaalt het ritueel van de ochtend zich weer opnieuw en is het strand overladen met Vietnamezen. Echt geweldig als je dit door hebt.

Da Nang was niet toeristisch, wat ik echt geweldig vond. Meningen over de stad zijn erg verschillend, maar ik vond het een goed begin. De volgende dag heb ik de trein naar Hue genomen, de keizerlijke hoofdstad van het vroegere Vietnam.

Backpacker in de startblokken

Beste allemaal,

Ik ben vandaag alweer 5 weken van huis. Wat gaat de tijd hier langzaam. Waar anderen het snel vinden gaan heb ik dit helemaal niet. Het is alweer een tijdje gelden dat ik heb geschreven, maar daar gaat nu weer verandering in komen.

Ik heb de afgelopen twee weken op drie plekken geleefd: Phu Quoc, Can Tho en Ho Chi Minh City. Tijdens deze twee weken is ook mijn ultieme uitdaging onthuld. Ik ga mijn laatste reisweken in mijn eentje backpacken in Vietnam. Afgelopen weekend heb ik mijn ticket geboekt naar Da Nang waar mijn avontuur op 2 juni zal beginnen. Ik kijk er erg naar uit!

Why do you think you can do this on your own?
Het vertrouwen begon al te groeien in Phu Quoc. Hier kreeg ik een enorme kick toen ik in mijn eentje met een lokale gidseen tocht ging maken door het noorden. Hij sprak geen Engels, maar het was fantastisch. Ook heb ik hier geleerd hoe het met nationale vluchten werkt.

Toen we vorige week dinsdag naar huis vlogen was ik zo geinspireerd geraakt in zelf dingen ondernemen dat ik geljikmijn reisgidsen in ben gedoken, ik weet nu precies wat wel en niet realistisch is om te gaan doen op mijn reis en ook waar ik wel en niet heen wil.

Als klap op de vuurpijl kwam er een paar dagen later weer een uidaging op mijn pad. Een meisje dat ik heb leren kennen in Nederland was nu in de buurt van Ho Chi Minh City gekomen. We wilden daar graag afspreken, maar dat moest wel allemaal geregeld worden. Ik heb de organisatie op mij genomen. Bustickets, taxi's, hostel, activiteiten en .... kaartlezen.

Ik heb alles goed voorbereid en dat bleek ook wel aan hoe alles uitpakte. Het verliep allemaal heel soepel,ik heb zelfs in 1 middag leren kaartlezen. Het slapen in een hostel is nog wel iets waar ik erg aan moet gaan wennen, maar het is echt heel leuk. Je ontmoet allemaal mensen die alleen reizen, waardoor je helemaal niet het gevoel hebt dat je alleen bent.

In Can Tho heb ik geleerd heel basic te leven met wat er in de nabije omgeving te koop is, ook ben ik hier helemaal ondergedompeld in de cultuur. Ik weet nu dat ik mijzelf kan redden en hoe ik voor mijzelf een veilig gevoel kan creëren. Veiligheid gaat namelijk nog boven zelfvertrouwen.

Ik ben er klaar voor!!

Meest bijzondere activiteiten van de week
- Phu Quoc PrisonHet eiland Phu Quoc is eigenlijk een voormalige gevangenis. Het is een paradijselijk eiland, maar wat er vroeger gebeurde is echt hells. Alle gevangen communisten werden naar dit eiland gebracht. Het is een marteleiland, waar ook werkkampen waren. De rode wegen die nog overal te vinden zijn, zijn door de Amerikanen aangelegd. Voor meer uitleg ze de fotoreportage 'The American Pupppet Gouvernment'
- HCMC War MuseumWaarvan ik eerst dacht dat het werd aangedikt op het eiland, bleek gewoon allemaal waar te zijn. De foto's laten zien wat er in de oorlog werkelijk in Vietnam is gebeurd. Dat Amerika nog geprobeerd heeft de bewijzen te vernietigen vind ik nog wel het ergste. Ze hebben dan wel geen genocide gepleegd,maar ik vindwat ze allemaal hebben gedaan wel erg in de buurt komen. Ik heb hier een aantal foto's gekocht als souvenir. Wie ze wil zien in NL laat het maar weten!
- Blind Massage In HCMC wilde ik graag een massage. Toen ik las dat er een massage instituut was voor blinde mensen kon ik de verleiding niet weerstaan. Het was echt zo' n aparte ervaring. Als zo'n vrouwtje vraagt of je je kleren uit wil doen, kijk jetoch wel even raar op. Je moet je echt even overgeven aan het moment wil je goed kunnen ontspannen. Dit is me uiteindelijk prima gelukt.

Foto's Phu Quochttp://visscheropreis.reismee.nl/fotos/144128/phu-quoc/

Foto's Amirican PuppetGouverment http://visscheropreis.reismee.nl/fotos/144129/the-american-puppet-gouverment/

Projecten, taken and some struggles

Lieve lezer,

Een erg lange blog deze keer. Ik krijg namelijk veel mails met vragenover deprojecten waaraan ik meedoe, wat ik er van vind en wat ik nou precies doe. Hiervoor is deze lange blog. De projecten worden beknopt beschreven. Als je meer informatie wilt laatmedat dan even weten.Maar eerst wil ik uitleggen waarom ik mijn vorige blog heb laten verdwijnen.

Toen ik mijn vorige blog aan het schrijven was, had ik een gemengd gevoel. Ik was boos en gefrustreerd. Daardoorhad ik die blog teveel vanuit mijn 'westerse' visie geschreven en hebik veel verwijtengemaakt. De blog gaf eente eenzijdig beeld vanhoe het hier is.

Je kunt het leven hier in Vietnam globaal op twee manieren bekijken. Vanuit je eigen 'westerse' visie en vanuit een 'hier en nu' visie, waarin je nuchter kijkt hoe de mensen hier een dag doormaken, zonder het met het leven in Nederland te vergelijken. Ik wil jullie graag iets meer vertellen over hoe ik een beetje struggle met mijn mening over de projecten hier in Vietnam. Soms denk ik dat je beter geen mening kan hebben, omdat je hier toch niets aan de situaties kan veranderen. Het zit hier nu eenmaal allemaalin de cultuur. Dan kan je beter blanco uitvoeren wat er van je verwacht wordt en alles met een 'hier en nu' blik bekijken.

Mijn week op de projecten

Op dinsdag ga ik naar een pagoda waar monniken weeskinderen opvoeden. Dit wordt naar mijn mening met harde hand gedaan. Er wonen ongeveer 28 weeskinderen in de pagoda, allemaal in de leeftijd van 1 tot 8 jaar. Wanneer je op het project aankomt willen de kinderen volop al je aandacht. Ze maken veel ruzie met elkaar en er is hier geen speelgoed. Ze spelen met alles wat los en vast zit. Denk hier bijvoorbeeld aan manden en flessen. Ik denk dat de kinderen enorm aandacht te kort komen en daarom erg op zichzelf zijn aangewezen. Het enige wat wij op dit project doen is met ze knuffelen en spelen. We kunnen geen speelgoed meenemen, omdat ze niet samen kunnen spelen. In de middag ben ik vrij.

Op woensdag en vrijdag ga ik in de ochtend naar de Atlas school en in de middag naar City Orphenage. Atlas is een school die Engelse les aanbiedt aan arme gezinnen. Dit project doe je met zijn tweeën. Er zijn twee groepen, de ouderen en de jongeren. Beide klasjes bestaan uit ongeveer 6 leerlingen. We werken hier met werkboeken, waardoor de les een structuur heeft. Ik vind het persoonlijk erg moeilijk om de oudere klas les te geven. Als ik me bedenk dat sommigen maar 4 jaar jonger zijn dan mij geeft dat een heel apart gevoel, waardoor ik denk dat ze me niet serieus nemen. Er is ook een groot niveauverschil tussen de kinderen, waardoor het erg moeilijk is om orde te houden. De tieners zeggen namelijk alle antwoorden aan elkaar voor. Mocht iemand nog een leuk idee hebben voor een spel in het Engels, laat het me vooral weten!.

City Orphenage is voor mij erg moeilijk te beschrijven. Het is een staatsweeshuis, waar zwaar gehandicapte kinderen en jong volwassenen wonen. Als ik het door mijn westerse bril bekijk gaat hier alles tegen de principes in die ik me kan bedenken en worden er zelfs mensen- en kinderrechten overschreden.Toch ben ikerg blij dat ik de mogelijkheid heb gekregen om op dit project rond te mogen kijken. We helpen hier mee met het voedenvan de kinderen.Waar ik eerder bang was voor mensen die niet normaal zijn, besef ik nu dat het ook mensenlevens zijn die aandacht en liefde nodig hebben om te kunnen leven. Op dit project bevinden zich ook baby's,een stuk of 12. Toen ik deze op een rijtje zag liggen raakte ik best van mijn stuk. Zo kwetsbaar als deze kinderen nog zijn. Ik moet één ding even duidelijk zeggen. Hoe naar ik het op dit project ook vind, al deze mensen zouden nog slechter afzijn als ze op straat zouden moeten leven. Geen van hen zou goed voor zichzelf kunnen zorgen.

Op donderdagochtend ga ik naar kindergarden. Dit is een peuterspeelzaal waar al Engels wordt gegeven. Ook hier ga je met zijn tweeën naar toe. We geven les aan twee groepen, peuters en kleuters. De kleuters kun je nog aardig wat Engels aanleren, de peuters daarentegen spreken nog nauwelijks Vietnamees. Je kunt deze groep het beste spelenderwijs les geven. Er zijn hier geen lesboeken, waardoor er geen structuur is. Je moet zelf een les in elkaar zetten. Dit vind ik erg moeilijk, ik weet namelijk niets van lesgeven af en heb nog 0,0 ervaring met kinderen. Wel vind ik het erg leuk om op dit project te zijn. Weet je een goede site met leuke tips voor Engelse les? Wees niet bang en laat even een berichtje met een link achter. Op donderdagmiddag ben ik vrij.

Zaterdag is mijn favoriete dag. Op deze dag ga ik naar de projecten Tien An en Hosptial. In de ochtend ga ik naar Tien An. Dit is het enige weeshuis waar de kinderen ook echt blij zijn en kind kunnen zijn. Het weeshuis draait puur op vrijwilligers en fondswerving. Het weeshuis wil graag goed voor de kinderen zijn en hanteert daarom een limiet van 45 personen. Het project bevindt zich op het platteland. De verblijfplaats van dekinderen en tieners is goed onderhouden en met behulp van alle donaties wordt er flink geïnvesteerd. Zo is er ook een computerlokaal en een muzieklokaal. Wanneer de kinderen oud genoeg zijn, gaan ze ook gewoon naar een normale school. Mijn taak op het project is peuters Engelse les geven. Dit moet erg spelenderwijs, anders houden ze hun aandacht er echt niet bij. Ik vind het persoonlijk erg lastig om deze kinderen les te geven. Ze willen wel graag leren, maar ze dreunen alleen na wat ik en alle vrijwilligers voor mij hen voorzeggen. Ik heb niet het gevoel dat het echt aankomt.

Hosptial is mijn favoriete project. Dit is een ziekenhuis voor arme mensen. Het wordt geheel gerund door vrijwilligers. Ze koken samen de maaltijd voor de patienten. Wij moeten hier groenten snijden en vervolgens helpen het eten uit te delen. Het is heel erg local en je leert hierdoor echt wat naastenliefde is. Ook geven wij Engelse les aan de volwassenen op het project die dit graag willen. Ze kunnen al behoorlijk Engels waardoor het een conversatieles is. De leerlingen zijn allemaal 50+ en hebben de oorlog meegemaakt. Veel conversaties gaan over het leven in de oorlog en het verschil in cultuur. Ik vind dit echt zo ontzettend interessant, dat ik soms vergeet dat ze mij werkelijk als hun Engelse leraar zien. Ze noemen me ook gewoon ‘teacher', terwijl het mijn opa en oma zouden kunnen zijn! Om deze mensen het Engelse op het niveau te geven dat ze graag willen zoek ik voordat ik weg ga heel veel woorden op in het woordenboek, zodat ik in ieder geval geen spellingsfouten maak.

Over een dag vlieg ik lekker naar het tropisch paradijs Phu Quoc, waar ik even een paar dagen aan totaal andere dingen kan denken. Daarna nog 3 weken projecten en dan begint deel twee van mijn avontuur, het backpacken!

Groejes Anna

p.s bij de optie foto's kun je het fotoverslag zien van de floating market. dit geeft een goed beeld van hoe de gemiddelde vietnamees leeft in de Mekong.