Lieve lezer,

Een erg lange blog deze keer. Ik krijg namelijk veel mails met vragenover deprojecten waaraan ik meedoe, wat ik er van vind en wat ik nou precies doe. Hiervoor is deze lange blog. De projecten worden beknopt beschreven. Als je meer informatie wilt laatmedat dan even weten.Maar eerst wil ik uitleggen waarom ik mijn vorige blog heb laten verdwijnen.

Toen ik mijn vorige blog aan het schrijven was, had ik een gemengd gevoel. Ik was boos en gefrustreerd. Daardoorhad ik die blog teveel vanuit mijn 'westerse' visie geschreven en hebik veel verwijtengemaakt. De blog gaf eente eenzijdig beeld vanhoe het hier is.

Je kunt het leven hier in Vietnam globaal op twee manieren bekijken. Vanuit je eigen 'westerse' visie en vanuit een 'hier en nu' visie, waarin je nuchter kijkt hoe de mensen hier een dag doormaken, zonder het met het leven in Nederland te vergelijken. Ik wil jullie graag iets meer vertellen over hoe ik een beetje struggle met mijn mening over de projecten hier in Vietnam. Soms denk ik dat je beter geen mening kan hebben, omdat je hier toch niets aan de situaties kan veranderen. Het zit hier nu eenmaal allemaalin de cultuur. Dan kan je beter blanco uitvoeren wat er van je verwacht wordt en alles met een 'hier en nu' blik bekijken.

Mijn week op de projecten

Op dinsdag ga ik naar een pagoda waar monniken weeskinderen opvoeden. Dit wordt naar mijn mening met harde hand gedaan. Er wonen ongeveer 28 weeskinderen in de pagoda, allemaal in de leeftijd van 1 tot 8 jaar. Wanneer je op het project aankomt willen de kinderen volop al je aandacht. Ze maken veel ruzie met elkaar en er is hier geen speelgoed. Ze spelen met alles wat los en vast zit. Denk hier bijvoorbeeld aan manden en flessen. Ik denk dat de kinderen enorm aandacht te kort komen en daarom erg op zichzelf zijn aangewezen. Het enige wat wij op dit project doen is met ze knuffelen en spelen. We kunnen geen speelgoed meenemen, omdat ze niet samen kunnen spelen. In de middag ben ik vrij.

Op woensdag en vrijdag ga ik in de ochtend naar de Atlas school en in de middag naar City Orphenage. Atlas is een school die Engelse les aanbiedt aan arme gezinnen. Dit project doe je met zijn tweeën. Er zijn twee groepen, de ouderen en de jongeren. Beide klasjes bestaan uit ongeveer 6 leerlingen. We werken hier met werkboeken, waardoor de les een structuur heeft. Ik vind het persoonlijk erg moeilijk om de oudere klas les te geven. Als ik me bedenk dat sommigen maar 4 jaar jonger zijn dan mij geeft dat een heel apart gevoel, waardoor ik denk dat ze me niet serieus nemen. Er is ook een groot niveauverschil tussen de kinderen, waardoor het erg moeilijk is om orde te houden. De tieners zeggen namelijk alle antwoorden aan elkaar voor. Mocht iemand nog een leuk idee hebben voor een spel in het Engels, laat het me vooral weten!.

City Orphenage is voor mij erg moeilijk te beschrijven. Het is een staatsweeshuis, waar zwaar gehandicapte kinderen en jong volwassenen wonen. Als ik het door mijn westerse bril bekijk gaat hier alles tegen de principes in die ik me kan bedenken en worden er zelfs mensen- en kinderrechten overschreden.Toch ben ikerg blij dat ik de mogelijkheid heb gekregen om op dit project rond te mogen kijken. We helpen hier mee met het voedenvan de kinderen.Waar ik eerder bang was voor mensen die niet normaal zijn, besef ik nu dat het ook mensenlevens zijn die aandacht en liefde nodig hebben om te kunnen leven. Op dit project bevinden zich ook baby's,een stuk of 12. Toen ik deze op een rijtje zag liggen raakte ik best van mijn stuk. Zo kwetsbaar als deze kinderen nog zijn. Ik moet één ding even duidelijk zeggen. Hoe naar ik het op dit project ook vind, al deze mensen zouden nog slechter afzijn als ze op straat zouden moeten leven. Geen van hen zou goed voor zichzelf kunnen zorgen.

Op donderdagochtend ga ik naar kindergarden. Dit is een peuterspeelzaal waar al Engels wordt gegeven. Ook hier ga je met zijn tweeën naar toe. We geven les aan twee groepen, peuters en kleuters. De kleuters kun je nog aardig wat Engels aanleren, de peuters daarentegen spreken nog nauwelijks Vietnamees. Je kunt deze groep het beste spelenderwijs les geven. Er zijn hier geen lesboeken, waardoor er geen structuur is. Je moet zelf een les in elkaar zetten. Dit vind ik erg moeilijk, ik weet namelijk niets van lesgeven af en heb nog 0,0 ervaring met kinderen. Wel vind ik het erg leuk om op dit project te zijn. Weet je een goede site met leuke tips voor Engelse les? Wees niet bang en laat even een berichtje met een link achter. Op donderdagmiddag ben ik vrij.

Zaterdag is mijn favoriete dag. Op deze dag ga ik naar de projecten Tien An en Hosptial. In de ochtend ga ik naar Tien An. Dit is het enige weeshuis waar de kinderen ook echt blij zijn en kind kunnen zijn. Het weeshuis draait puur op vrijwilligers en fondswerving. Het weeshuis wil graag goed voor de kinderen zijn en hanteert daarom een limiet van 45 personen. Het project bevindt zich op het platteland. De verblijfplaats van dekinderen en tieners is goed onderhouden en met behulp van alle donaties wordt er flink geïnvesteerd. Zo is er ook een computerlokaal en een muzieklokaal. Wanneer de kinderen oud genoeg zijn, gaan ze ook gewoon naar een normale school. Mijn taak op het project is peuters Engelse les geven. Dit moet erg spelenderwijs, anders houden ze hun aandacht er echt niet bij. Ik vind het persoonlijk erg lastig om deze kinderen les te geven. Ze willen wel graag leren, maar ze dreunen alleen na wat ik en alle vrijwilligers voor mij hen voorzeggen. Ik heb niet het gevoel dat het echt aankomt.

Hosptial is mijn favoriete project. Dit is een ziekenhuis voor arme mensen. Het wordt geheel gerund door vrijwilligers. Ze koken samen de maaltijd voor de patienten. Wij moeten hier groenten snijden en vervolgens helpen het eten uit te delen. Het is heel erg local en je leert hierdoor echt wat naastenliefde is. Ook geven wij Engelse les aan de volwassenen op het project die dit graag willen. Ze kunnen al behoorlijk Engels waardoor het een conversatieles is. De leerlingen zijn allemaal 50+ en hebben de oorlog meegemaakt. Veel conversaties gaan over het leven in de oorlog en het verschil in cultuur. Ik vind dit echt zo ontzettend interessant, dat ik soms vergeet dat ze mij werkelijk als hun Engelse leraar zien. Ze noemen me ook gewoon ‘teacher', terwijl het mijn opa en oma zouden kunnen zijn! Om deze mensen het Engelse op het niveau te geven dat ze graag willen zoek ik voordat ik weg ga heel veel woorden op in het woordenboek, zodat ik in ieder geval geen spellingsfouten maak.

Over een dag vlieg ik lekker naar het tropisch paradijs Phu Quoc, waar ik even een paar dagen aan totaal andere dingen kan denken. Daarna nog 3 weken projecten en dan begint deel twee van mijn avontuur, het backpacken!

Groejes Anna

p.s bij de optie foto's kun je het fotoverslag zien van de floating market. dit geeft een goed beeld van hoe de gemiddelde vietnamees leeft in de Mekong.