Anna meets Ziekte, Verbranding en Blauwe plekken

Lieve lezer,

Dit was letterlijk een week van ziekte, verbranding en blauwe plekken. Maar het is het allemaal waard. Zoals je waarschijnlijk ziet is mijn blog dit keer toch ietsjes langer dan normaal.
Ikgeef de onderdelen van de blog kopjes. Dan kun je lezen waar je zin in hebt. Vnd je het allemaal interessant? Dan kun je lekker alles lezen :)

Ziekte
Naarmate je langer in het warme Vietnam bent, kun je beter om je heen kijken. Waar je eerst allemaal eetkraampjes ziet, zie je nu ook dat deze eetkraampjes een onderdeel van de woonkamers zijn van de mensen. Ze zijn er aan gekluisterd. Het kraampje zorgt voor hun inkomsten. Ook wordt steeds duidelijker waarom je beter geen vlees van de straat kan eten. Het ligt namelijk de hele dag in de zon. De eerste paar keren at ik dit vlees nog wel. Waarschijnlijk ben ik daardoor ziek geworden, in combinatie met de hitte en de dingen die ik zie. Ik heb koorst, verhoging en diarree als welkomstcadeau gekregen! Drie dagenplat gelegen en niets gedaan. Op dit moment gaat het weer beter. Helaas zeggen veel mensen in het huis dat je dit je hele reis zult houden of dat het op z\'n minst nog 4x terugkeert.

Verbranding
\' Anna, heb je je wel ingesmeerd??\' Jaa, dat heb ik zelfs 3x met factor 50 gedaan en nog verbrand ik. Ik heb nu op mij pols waarschijnlijk een eerste graads brandwond door de zon. Maar dat maakt me eerlijk gezegd niet heel veel uit. Ik heb er een super ervaring bij.

Ik had namelijkeen uitstapje gepland en ook nogtwee mensen uit het huis meegenomen. We zijn samen met een local scooters gaan huren om een tocht te maken door de binnenlanden, om vervolgens in een andere stad uit te komen. Ik had nog nooit van mijn leven scooter gereden, maar toen ik er op zat reed ik ook meteen als een speer weg. Door de kleinste straatjes die je kan bedenken, over snelwegen en over landweggetjes. Ik heb enorm van alle uitzichten genoten.

Omdat hier niet overal bruggen zijn is het hier de normaalste zaak om met je scooter op een pondje te gaan en zo de mekong over te steken. Dit hebben wij ook gedaan. Bij de overkant aangekomen bleek onze local nog een verrassing te hebben. Een bezoek aan een soort dierentuin. Ik heb nog nooit van mijn leven zulke verwaarsloosde dieren gezien. Hoe zielig het allemaal ook is, heb ik toch gewoon op een struisvogel gereden. Echt heel grappig was dat, maar wat stinken die beesten, haha.

Blauwe plekken
Maar goed. als een dag zo leuk is moet er ook iets minder zijn. En ja de titel zegt het al. Ik ben ook gevallen met de scooter. Ik ben met volle vaart tegen de muur aan gegast, omdat er een tegenligger heel onhandig aan kwam rijden. Gelukkig was ditop een landweggetje. Ik maakte me in eerste instantie meer zorgen om de scooter dan om mijzelf, aangezien deze helemaal in de prak gereden was (EN NIET VAN MIJ!).
Moet ik weer hebben! Uiteindelijk deed de moter het nog wel en bleek alleen de voorkantkapot te zijn. Op de terugweg hebben we hem snel laten reparen, wat ook weer een theater op zich was. Een duur grapje, maar ik kan er acheraf wel om lachen.

Het Annaatje van de week:
Deze week dringt het steeds meer tot mij door dat ouderen in Vietnam zeldzaam zijn. Het merendeel van de bevolking is 30 tot 40 jaar. Het dringt heel letterlijk tot mijn door dat hier een generatie ongeveer in zijn geheel is uitgemoord. Als je je bedenkt dat de Amerikanen dit deden om het communisme te voorkomen, wordt ik spontaan depressief. Je hebt hier random allemaal graven liggen en ook massabegraafplaatsen. Dit is erg confronterend. De oorlog zie je ook goed terug op de projecten. De kinderen zijn hier soms letterlijk puzzelstukjes. Ik heb een jongen gezien die heeft drie ooggaten en maaréén oog, een neus die vergroeid is met zijn mond en dan is zijn schedel een soort ovaal. Ik werd bijna spontaan misselijk toen ik hem zag. Maar ook hij is gewoon een kind dat wil spelen, netzoals de anderen.

Anna in de Lucht en in de Chaos

Lieve lezer,

Ik ben gearriveerd!

Nederland
Om half 6 ging mijn wekker en iets na half 7 zat ik in de auto op weg naar Schiphol. Dit verliep allemaal erg soepel. Maar het was wel een dik gestress, toen we kwamen vast te zitten in het verkeer. Daardoor moesten we ongeveer naar het bagage afleverpunt rennen en was het inchecken met zweet in m\'nnek. Het afscheidsdrankje (een hete thee) heb ik in 5 minuten weggewerkt. Eenmaal door de poortjes vond ik al snel mijn gate en mijn reisgenootje. Ik kon alleen even naar de WC en toen moest ik al het vliegtuig in, een dik gerace dus.

De reis
We waren al binnen een uur in Parijs. We moesten snel overstappen om het volgende vliegtuig te halen, weer geen rust dus! Maar ik had genoeg tijd om te zitten in het de airbus (14 uur). Toen we binnen kwamen kregen we allemaal een slaapkapje, een dekentje en een microfoon voor onze tv. We hebben ons prima vermaakt, we konden zelfs reizigersyoga doen, dus dat hebben we dan ook maar gedaan. We warenzo sportief dat we rondjes hebben gelopen in het vliegtuig (als enige, tot ergernis van de flight crew). Ik ben erg slecht in stil zitten. Eenmaal aangekomen op het vliegveld in Ho Chi Minh Stad verlipe het allemaal heel makkelijk. Onze taxichauffeur zat heel vrolijk met zijn bordje te zwaaien. Toen we waren ingestapt keken we onze ogen uit.

Ho Chi Minh Stad in vogelvlucht
Kort gezegd ben ik een blonde reus met veel geld. Iedereen, maar ook echt iedereen wil dat je wat van ze koopt! Daarvoor hebbenze dan ook echt allerlei trucjes. We zijn er al in eentje getrapt. Er liep een man rond die kokosnoten verkoopt, hij droeg zijn winkel op zijn schouder. Wij wilden graag onopvallend een foto van hem maken, maar dit had hij dus door. Hij wilde ons zijn winkel latendragen en met ons op de foto. Vervolgens krijgen we zo\'n kokosnoot in onze hand gedrukt. Zo zijn er nog talloze voorbeelden. Ook moesten we aan eten komen, en dat is hier echt een hell als newbie. We zijn uiteindelijk in een mega overdekte markt terecht gekomen waar we voor 1 euro traditioneell vietnamees hebben gegeten. Het meest bijzonderein HCMS is het verkeer. De scooter is volksvervoermiddel nummer 1, wat dus betekent dat er voor ieder stoplicht ongeveer 90 scooters staan te wachten. Ook zijn er nergens stoplichten voor voetgangers. Probeer dan maar eens over te steken! How to do this? Niet nadenken en gewoon de straat overlopen. Dat schijnt hier doodnormaal te zijn. Juist als je heel voorzichtig gaat doengaat het fout. Ik heb nog steeds elke keer het gevoel dat ik half aangereden wordt als ik oversteek. Iedereen is getraind hier in het ontwijken van voetgangers.

In mijn volgende blog zal ik iets vertellen over het sporten in Vietnam, want dat is hier echt ontzettend leuk!

We hebben nog een beetje moeite met alle foto\'s te plaatsten, maar we werken er aan. Van de reis zijn alle foto\'s erwel al. Ho Chi Minh zal later komen.

Morgen gaan we in allemaal busjes richting Can Tho en in Can Tho achter op eeen scooter. Ben benieuwd hoe dit zal verlopen,

Liefs,

Anna

Laatste reisverhalen - ReisMee.nl

Lieve lezer,

Ik ben nu alweer 4 dagen in Can Tho. Het reizen naar de plaats verliep heel soepel. Eerst zaten wein een taxi. De chaufeur had een enorme gele pinknagel. We vroegen waar dit voor was. Het blijkt een teken van mannelijkheid te zijn. Overal waar je kijkt hebben inderdaad oudere mannen een lange gele pinknagel (in Nederland heeft dit een hele andere functie).

Deze man bracht ons naar het busstation. Na de ticket te hebben gekocht begon het avontuur pas echt. Tijdens de reis begon het enorm te plenzen. Hierdoor veranderde onze scootertocht helaas in een busritje.

Mijn verblijfplaats
Daar reden we eindelijk de straat in waar ik nu verblijf. Echt een heel rare ervaring. Bijna alle gebouwen tijdens de reis hier naar toe bestonden uit golfplaten, maar mijn huis niet. We wonen door de ogen van de Vietnamezen in een zeer rijke wijk. Het huis wordt gedeeld met 9 andere mensen, waardoor er weinig privacy is. Ik ben dejongste in het huis. Iedereen is tussen de 24 tot 28 jaar. Voor mij is alleen boodschappen doen al een heel groot avontuur, terwijl dit voor hen easy game is. Ik ben nu vooral bezig het voor mezelf fijn te maken, zodat ik wat steviger in m\'n schoenen kom te staan. Ik merk dat ik dat echt heel erg nodig heb. Hoe sneller ik mezelf hier kan redden, des te leukere dingen ik hier kan gaandoen.

Fietsen op de snelweg!
Deze woorden zeggen het al. We moeten hier tussen de auto\'s en vele scooters fietsen, waar ik in mijn vorige blog over vertelde. Ik moet zelfs op sommige stukken spookrijden op mijn fiets. Hoe komt het dat ik nog leef? Heel simpel: ik blijf fietsen. Zodra je gaat nadenken wat je aan het doen bent en op de rem trapt veroorzaak je een kettingbotsing, Er zijn hier geen verkeersregels. Eerst vond ik hetgekkenwerk, maar het is echt goed te doen. Ik ben er nu ook achter waarom zie hier zo oorverdovend toeteren. Het betekend letterlijk: \'ik kom er aan!\'.

De volgende blog
Ik vind het zelf altijd heel vervelend om lange blogs te lezen. Ik maak natuurlijk veel meer mee dan je hier leest. Bijvoorbeeld op mijn vrijwilligerswerk. Ik heb hier met een reden nog niets over verteld. Het dringt nog niet goed tot mij door wat ik allemaal aan het doen ben op de projecten. Eergister zat ik nog een verlamd gehandicapt kind rijst te voeren en de andere dag ben ik een levend klimrek in een weeshuis. Alles is zo uiteenlopend!

En dan moet je ook nog eens alle routes uit je hoofd leren, die allemaal rond de 5 tot 10 km zijn.

Ik wil daarom eerst meer over de projecten leren/weten/zien, zodat ik alles beter kort en bondig kan vertellen.

Bedankt voor het lezen,

Liefs Anna